She makes the sound the sea makes

Rain in the city -  Olympus AF-10 super
Rain in the city – Olympus AF-10 super

I haven’t posted here for over a month. Because honestly, nothing I did or thought felt right to put online. If I did something fun, I felt like a hypocrite for not showing how much pain I’m in. If I felt like crap, it felt like I was being a drama llama that was trying to get attention. Or at least I worried that people would think these things and worse.

I want to be open about my illness and the hardship it brings. But I don’t want to be one of those people who can only talk about her illness as though it defines her whole personality.
It’s really hard for me to find the right balance in my life. And it’s also really hard for me to find the right balance for this blog.
These last few weeks have been filled with extreme sadness over losing my job. And I find it hard to talk about, because the sadness is so big that it consumes me when I think about it too much. But on the other hand I am excited for a future in which I might not be in so much pain all the time.

As with everything in life, the way I talk about my illness with people irl and on this blog, is always about finding the right balance. I tend to go to extremes, hiding either my pain or my happiness. And I need to stop doing that. It’s okay to be happy and feel like crap at the same time. In fact, it’s really quite normal.

This year has been super duper weird. Maybe the weirdest I’ve ever had in my life. It’s been filled with extremes. Losing friends, gaining friends. Finding myself, losing a boyfriend. It’s been a year filled with immense sadness and pain. But also the year I’ve felt more able to relax and be myself.

I’m both happy and sad, chronically ill and excited for the future, a people person and a hermit. I’m full of extremes, as is any other person. And I need to learn that that’s okay.

Playtime -  Olympus AF-10 super
Playtime – Olympus AF-10 super
Advertisements

6 thoughts on “She makes the sound the sea makes

  1. Meidje, de uiterste die je dit jaar hebt meegemaakt zijn extreem. Laten we er van uitgaan dat je komend jaar weer hele leuke dingen gaat meemaken, maar dat de minder leuke dingen ook langs zullen komen. Men zegt je kan alleen maar echt gelukkig zijn als je door diepe dalen bent gegaan, ik hoop voor jouw dat je de diepe dalen gehad hebt en je nu alleen nog maar op de toppen van de heuvens mag vertoeven, met uitzicht over een heel mooi leven.
    Liefs van mij

  2. Lieve lieve Annika, je bent super super sterk! En ja, zulke extremen zijn nu eenmaal kut, maar hopelijk ga je in het komende jaar een beetje beter die balans vinden. En gooit het universe ook een beetje meer gebalanceerde dingen naar je hoofd. Je kunt inderdaad best alles een beetje zijn en dat is super duper okay ❤
    Het is echt moeilijk om eerlijk te zijn omdat de 'buitenwereld' altijd een beetje een verkeerd beeld krijgt en dat is niet tof… maar het is toch ook gewoon voor jezelf belangrijk dat je doet waar jij in gelooft! Dus als jij een post wil maken over toffe dingen dan moet je dat gewoon kunnen doen zonder je schuldig te voelen of iets dergelijks!! Het is toch jouw leven en jouw blog, damnit!!! [maar ik ken het, echt, haha, silence silence silence, explosion, silence]
    Ik wens je zoveel sterkte en liefde en het beste voor 2014!!! knuffels

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s